محسن تقی‌پور

۲۴ ساله، کارشناسی مهندسی نرم‌افزار. شانزده پروژه اینجاست و بیشترشان از آن دسته کارهایی هستند که یک اشتباه آرام در آن‌ها هزینه دارد: موتور پایگاه‌داده به Rust و CUDA که بدون برگرداندن داده به CPU جواب کوئری می‌دهد، فریم‌ورک یادگیری ماشین با بک‌اند CUDA خودش، و یک دسکتاپ Wayland که هر روز استفاده می‌کنم.

چیزهای معمولی‌ای را هم می‌سازم که آدم‌ها به آن‌ها وابسته‌اند. یک مارکت‌پلیس روی my3tstore.com اداره می‌کنم، یک پلتفرم کلاس آنلاین روی viyad.ir، و یک سامانهٔ مدرسه‌ای روی fajrdanesh1.ir. این‌ها بیشتر از کارهای سخت به چیزم آموختند، چون «والدین نمرهٔ ترم اول را نمی‌بینند» یک تماس تلفنی است، نه یک گزارش باگ.

چیزی که دوست دارم همان لحظه‌ای است که کاری «غیرممکن» است و بعد ممکن می‌شود. کرنل CUDA را با دست نوشته‌ام، فریم 802.11 را بایتی پارس کرده‌ام، و دسکتاپ خودم را با برنامه‌هایی که نوشتم جایگزین کرده‌ام. در این راه اشتباه هم کردم — یکی از بنچمارک‌هایم عددی را از باینری‌ای نقل کرد که اصلاً وجود نداشت — برای همین هر صفحهٔ پروژه اینجا می‌گوید چه چیزی هنوز کار نمی‌کند. ترجیح می‌دهم این را از من بشنوی تا خودت پیدایش کنی.